MANILA, Philippines—Perhaps Lolita Carbon is best described by her old famous group Asin’s original name: Salt of the Earth.
She likes to refer to herself as “maalat,” and her early, husky voice — now a bit gravelly — has an earthy quality.
Nene, as Lolita’s close friends call her, was literally just a child when she first sang on radio, on the “Tita Betty Children’s Show.” The prodigy couldn’t be stopped from performing with a band while still in school. An unplanned pregnancy led her to cross paths with Cesar “Saro” Bańares and Mike “Nonoy” Pillora — her future band mates in a Peter, Paul & Mary-type trio that came to be known as Asin.
While preparing to headline a benefit show on June 28 at Merk’s Bar Bistro in Greenbelt, Lolita talked with Pocholo Concepcion via e-mail:
Tell us more about your winning in the “Tita Betty Children’s Show.”
Grade 6 pa lang ako noon, at ang winning song ko, “Impossible Dream.” Ang ang suot ko nun yellow dress, yellow socks at yellow ribbon. Ang premyo ko gift check, trophy, at free pictorial sa isang sikat na studio.
When and how did you learn to play guitar?
At age 10, marunong na ko mag-gitara. I grew up with instruments around me, kasi puro musicians ang barkada ng father ko. ’Pag kapos sila sa pera sinasanla nila ang instrumento nila kay erpat, hanggang sa naipon sa bahay dahil hindi natutubos. Dun ako natuto maglaro ng instrumento. Ang first song na naalala ko sa gitara ay yung mga three chords, like “Mardy” ni Eddie Peregrina. And of course, The Beatles.
Saan kayo tumutugtog ng One Way Up Band at magkano ang budget mo noon?
Sa Luisa & Son’s, tuwing tanghali yun at pagkatapos ng klase at 7 p.m. Kinakanta ko mga duets, like Marvin Gaye and Tammi Terrell, Peaches and Herb... Ang budget ko noon is P30. Malaki na yun.
Why did you go solo? Sa Kola House mo rin ba nakilala sina Saro at Nonoy?
I got pregnant kasi at a very young age at nagtago ako for a while. Napasyal ako sa isang folk house at ’yun na nga ang Kola. Ni-request akong kumanta, but the only song I could sing and play with the guitar then was “Me and Bobby McGee” by Janis Joplin. I was offered a slot to sing regularly kaya nag-aral muna ako ng folk songs sa Jingle magazine. Sina Nonoy at Saro nakilala ko sa Taberna Filipina somewhere in Quezon City, duet sila noon at magka-alternate kami.
What did you love most about Asin?
Yung teamwork namin as musicians, the best! We used to sleep in one carpet. After namin mag-ensayo, puro comedy ang nangyayari.
Very promising yung singles mo na “Usok” at “Ganyan Lang” pero di na nasundan. What happened to The Boys na grupo mo noong ni-record mo yung singles?
Ginamit ko lang yung libreng panahon ko para gumawa ng bagong tunog habang nawalay ako sa Asin, at nagtagumpay naman. Nagustuhan ng tao. Yung The Boys andiyan pa rin sila. Tumutugtog sa iba-ibang grupo, kaya lang may mga namatay na.
It took 10 years bago ito nasundan ng debut solo album mo (“Nene,” Ivory Records). Satisfied ka ba sa kinalabasan ng album?
Gusto ko yung album. Ang sarap mag-recording nang ikaw ang gumagastos, walang pressure kasi ikaw ang boss.
What did you like about the Asin reunion album with Pendong?
It would have been better kung kasama namin si Nonoy, after all siya naman ang may idea ng reunion album eh. Ang kaso nag-iba bigla ang ihip ng hangin at medyo hindi na naman magkasundo sa mga demands. Anyway, pumayag din naman siya na ituloy namin ni Pendong ang recording. Siyempre ang espiritu ni Saro ang nasa pagitan namin ni Pendong.
Ano ang mga bago mong natutunan nung mag-perform ka with apl.de.ap in the States?
Ang natutunan ko, hindi pala siya marunong kumanta, hahaha! Kaya pala rap ang minaster niya, hehe. Kasi nag-recording ako sa bahay niya, yung kantang “Ang Buhay Ko” na sinulat ni Nonoy. Binalak ni apl kumanta sa chorus, kaya lang wala siya sa tono. Pero bilib ako sa kanya, Pilipino talaga ang puso.
Are you still in touch with your twin sons? Ano ang pagkakaiba nina Blue at Derek?
I call my sons the Blues Brothers. Kinasal si Blue last 2004 at si Derek naman ay ikinasal na rin last June 19 lang. Si Blue may birthmark sa left forearm, si Derek medyo conservative type.
You’ve been a musician all your life. May mga bagay ka bang pinagsisihan, o may nabago ba sa pananaw mo ngayon?
Wala akong pinagsisihan, nasaktan lang ako. Pero lahat yun ay ginamot na ng panahon at siyempre tuloy pa rin ang tugtog ko dahil dun din ako humuhugot ng lakas at inspirasyon. Hanggang ngayon, maalat pa rin!
Email pconcepcion@inquirer.com.ph
